Μενού

Η κακία που κουβαλάει κάποιος για να ρίξει φόλα σε αδέσποτο

φόλα αδέσποτο Αδέσποτα

Πλατεία Συντάγματος, ξημερώματα Κυριακής. Μια άστεγη ταΐζει με ιδιαίτερη φροντίδα και πλάνο να μην αδικήσει κανένα, τα αδέσποτα της πλατείας. Γνώριζε καλά τα ονόματά τους κι η αγάπη που τους έδειχνε ήταν εμφανώς αμέριστη, αγνή κι αληθινή. Τασσόταν προστάτης τους κι ανεπιφύλακτος φρουρός τους κι ας μην είχε η ίδια ούτε τα απαραίτητα για τη δική της επιβίωση.

Αυτήν που κάποιοι με μεγάλη ευκολία θα αποκαλέσουν  ζητιάνα κι αμόρφωτη, έχει μέσα της όση αγάπη ενδεχομένως δεν έχει λάβει για πάρτη της, στον υπερθετικό βαθμό. Κι είναι πεπεισμένη ότι δίνει αγάπη κάπου που δε θα πάρει για αντάλλαγμα αχαριστία, ασέβεια και κοροϊδία.

Είναι που αποδεικνύει χωρίς καν να το επιδιώξει, ότι οι πραγματικοί αχρείοι κι αμόρφωτοι είναι άλλοι. Αυτοί που επιδιώκουν το κακό σε κάτι που δεν τους το προξενεί, σε κάτι που δεν τους απειλεί καν.

Νεκρά ζωάκια απ’ το πουθενά, θύματα της λυσσασμένης αρρώστιας μερικών. Και το χειρότερο απ’ όλα είναι η ανακούφιση που νιώθουν κάθε φορά που ένα ζώο ξεψυχάει, ως αποτέλεσμα της επιτυχούς χρήσης της φόλας. Γιατί περί αρρώστιας πρόκειται. Κι αν αυτό δεν είναι ψυχική και νοητική έλλειψη, τότε τι;

Την ίδια ώρα που κάποιοι φέρονται ως πρότυπα ηθικής και τιμιότητας, δε φέρουν κανένα δισταγμό στην κακοποίηση και πόσο μάλλον στη δολοφονία ενός ζώου. Μα επιλεκτικά άνθρωπος, δεν μπορείς να είσαι κι όσο δείχνεις τόσο μεγάλη ασέβεια σε ένα ζωντανό πλάσμα της φύσης, προφανώς κι η λογική σου δεν είναι ακέραια.

Κι είναι ίσως και η πιο ύπουλη κι η πιο βαθιά μορφή κακίας που μπορεί να χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο. Γιατί πρόκειται για μια άνιση μορφή πάλης, μια αηδιαστική εκτόνωση εναντίον κάπου που δεν μπορείς να έχεις την αναμενόμενη αντίδραση.

Γιατί έναν άνθρωπο θα το σκεφτείς διπλά και τριπλά να του κάνεις κακό μπροστά στο φόβο των ενδεχομένων αρνητικών συνεπειών για ‘σένα. Ένα ζώο όμως είναι η ιδανική λεία για αθόρυβο ξέσπασμα κι ικανοποίηση της αηδίας και της σαπίλας που κάποιοι κουβαλούν μέσα τους.

Θα μπορούσαν εύλογα να χαρακτηριστούν ως αξιολύπητοι μα κι αυτό στο δεύτερο άκουσμα θα φαντάζει ελλιπές. Το μόνο που δικαιολογεί τη λύπηση απέναντί τους, είναι που ποτέ δε θα έχουν την τύχη και την ευλογία να έρθουν σε επαφή με ένα ζώο, να νιώσουν το μεγαλείο του να το μεγαλώσεις και κυρίως, θα είναι για πάντα ανίκανοι να νιώσουν το αίσθημα να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος μέσα απ’ την επαφή με ένα ζώο, ή στην περίπτωσή τους  να γίνεσαι άνθρωπος, σκέτο.

fanpage.gr

loading...

Σχόλια


Read more:
Close